Scootmobiel-training geen overbodige luxe

FRANEKER – Voor wie het lopen lastiger wordt, is de scootmobiel een geweldig hulpmiddel. Weer zelf op pad, er even op uit zonder afhankelijk te zijn van anderen. Maar er zit ook een keerzijde aan. De meeste gebruikers hebben een minder snel reactievermogen, het verkeer wordt steeds drukker en de verkeersdeelnemers ongeduldiger. Ook zijn de verkeersregels niet altijd even duidelijk.

Daarom bood de gemeente Waadhoeke scootmobiel-gebruikers de mogelijkheid deel te nemen aan een scootmobieltraining in en bij Wooncentrum Theresia aan de Zuiderkade.

Een groot aantal gebruikers en potentiële gebruikers kwam naar de voorlichtingsmiddag: ,,Je krijgt je scootmobiel geleverd, een korte uitleg hoe het werkt en verder moet je je maar redden. Over verkeersregels wordt je niets verteld.’’

De training die bestond uit de onderdelen theorie, vaardighedenparcours en praktijkrit onder begeleiding van een ervaren docent, was dan ook goed bezocht.

Verkeersregels zijn voor scootmobiel-gebruikers complex en alles behalve logisch. De scootmobiel mag op de stoep, het fietspad en de rijbaan. Wanneer met waar mag rijden, is vooral een kwestie van logisch nadenken en inzicht. In een voetgangersgebied mag een scootmobiel zes kilomter per uur, maar een snelheidsmeter zit er niet op. Wel een langzame stand, vaak aangeduid met een slak of een schildpad.

 

Verwarrende regels en onlogische besturing

Logisch is het allemaal niet, als de bestuurder van een scootmobiel gebruik maakt van de stoep, dient hij zich aan de regels voor voetganders te houden, als hij op de rijbaan rijdt, hoort hij bij de bestuurders. Extra alertheid is dus geboden.

Door een hendel naar je toe te trekken, komt het voertuig in beweging. Maar in paniek kan het zomaar gebeuren dat een bestuurder aan het hendel trekt, het voelt logisch, als een handrem op een fiets. Maar de scootmobiel schiet dan juist vooruit. Een goede voertuigbeheersing is dan ook van groot belang. Als het hendel losgelaten wordt, stopt de scootmobiel.

 

Kwetsbaar

Een scootmobiel-gebruiker is kwetsbaar in het verkeer, je zit lager dan op een fiets. De aanwezige gebruikers vinden het niet prettig om de rijbaan te gebruiken: ,,Als er een vrachtwagen of trekker naast je rijdt, voel je je niet veilig. Ze geven soms nauwelijks ruimte.’’ Ook ontstaan geregeld misverstanden, mevrouw Van Dijk vertelt: ,,Laatst was ik naar de middenberm gereden. Er was geen zebra, een bestuurder van rechts gaf mij voorrang. Aardig bedoeld, maar dat hoefde hij niet te doen. De auto achter hem had daar niet op gerekend en moest bovenop de rem. Het scheelde maar een haar.’’ Trainster Jelly van Stichting Bevordering Verkeerseducatie raadt de deelnemers aan zoveel mogelijk oogcontact te zoeken met bestuurders.

 

Aan de slag

Na het theoriegedeelte gingen de deelnemers aan de slag. Wie nog nooit een scootmobiel bestuurd had, kon binnen oefenen. Mevrouw Willemsma is samen met haar man uit Leeuwarden naar Franeker gekomen. ,,De kinderen zeggen steeds ‘waarom nemen jullie niet zo’n ding?’, maar ik zie er zo tegenop. Ik heb onlangs een nieuwe heup gekregen, daar zag ik minder tegenop dan hierin rijden.’’ Onder begeleiding rijdt mevrouw Willemsma door het gebouw, een parcours om pionnen heen en tussen de tafels en stoelen door. Het gaat perfect: ,,Dit is me echt honderd procent meegevallen, geweldig! Nu ben ik helemaal om, mooi dat deze mogelijkheid er was, om het even uit te proberen. Nu gaan we zeker één aanvragen. ’’ De schoondochter van het echtpaar las in de krant over de training: ,,We zijn blij dat we gekomen zijn, we hebben hier goede uitleg gekregen.’’

Ook mevrouw De Jong uit Franeker neemt voor het eerst plaats in een scootmobiel. Rustig legt een ervaren instructeur uit hoe alles in zijn werk gaat. Even later rijdt mevrouw De Jong haar eerste rondje, aanvankelijk nog wat onzeker maar na het volgende rondje komt ze met een grote glimlach weer aanrijden. ,,Het lijkt me zo heerlijk om zelf weer eens een keer naar mijn dochter te kunnen gaan. Ze woont aan de andere kant van de stad. Natuurlijk kom ik nu ook wel bij haar, maar dan is het allemaal zo’n geregel. Alles moet van tevoren geregeld worden, je kunt niets meer spontaan doen.’’ Mevrouw De Jong heeft al een aanvraag voor een scootmobiel lopen en hoopt dat ze binnenkort zelfstandig op pad kan gaan.

 

Meneer Van Dijk wacht op zijn beurt, echtgenote Sjoerdsje is met de eerste groep onder begeleiding de stad in. Als ze terug gekomen zijn, neemt hij haar plaats in. ,,Moarn gean we nei Grou en dan helje we foar my ek sa’n ding. Ik haw noch lang fietse kinnen, mar ik wurd no te gau wurch op de fiets. Sjoerdsje hat noait bang west, dy fynt it geweldich. Ik helje sa’n selfde as myn frou. We hawwe it gelok dat we it sels betelje kinne, oars moatte je samar in pear jier wachtsje. De bern wolle oeral wol mei ús hinne, dat is bêst genôch, mar dan sitte we te wachtsjen oant se komme. As se dan wat letter komme, hawwe wy dêr stress fan. It is folle moaier as wy ús sels rêde kinne.’’

 

De training werd gegeven medewerkers van de Stichting Bevordering Verkeerseducatie (SBV). De training is, naast de gemeente en de SBV, een samenwerkingsinitiatief van De Skûle Welzijn en het HMC.