Gouden dag voor ernstig zieke Geert en zijn vrouw Griet Fopma

FRANEKER

In de lift had Geert Fopma de aankondiging zien hangen, een dagje weg met de Zonnebloem. ,,Wat zou ik dat nog graag willen”, zei hij tegen echtgenote Griet. ,,Maar dat zal er wel niet meer inzitten.”

Fopma is ernstig ziek en heeft veel verzorging nodig. Toch konden ze dankzij de Zonnebloem die dag weg nog meemaken. Het werd een gouden dag voor beiden, met ook nog een bijzondere ontmoeting.

,,We hebben aan de huisarts gevraagd of het zou kunnen, nog een keer een dagje weg. Geef jullie op zei hij”, zegt Griet Fopma. ,,De mensen van de Zonnebloem kwamen langs en bespraken alles. Ze hebben alles geregeld, geweldig.”

Nadat ze gestopt waren met het boerenbedrijf in Huins streken Griet en Geert Fopma in Franeker neer op de Bruorren Halbertsmastrjitte. ,,Mijn man moest erg wennen aan het leven in de stad, maar we hadden daar een ‘daalders plakje’.”

Saxenoord

Sinds november woont het echtpaar, beiden negentig jaar, tot volle tevredenheid op de zesde verdieping in Saxenoord. ,,We woonden nog zelfstandig aan een mooi gezellig pleintje en ik reed nog auto. Maar vanwege de slechte gezondheid van mijn man konden we daar niet meer wonen. We zijn al zeventig jaar samen.”

Ze wilden haar man naar Tzum hebben en Griet Fopma in het huis laten wonen. „Dat kon natuurlijk niet. Gelukkig konden we hier samen naar toe. We hebben het hier goed, de verzorging is geweldig. Toen Saxenoord nog een bejaardenhuis was, heb ik hier wel twintig jaar vrijwilligerswerk gedaan.”

Bijzondere ontmoeting

Het dagje uit werd een boottocht over de Friese wateren. ,,We gingen in Sneek aan boord. Daar stond een rolstoel klaar voor mijn man. Voor ons was een hoek gereserveerd op de boot en voor mijn man stond een bed klaar. Hij heeft zo enorm genoten. Hij heeft het bed niet eens gebruikt. Het was prachtig weer en Geert zag de boeren op het land aan de gang. Hij genoot enorm. Hier waren ze aan het hekkelen, daar zag hij een nest. Het was een schitterende boottocht, die eindigde in Lemmer.”

Er schoven een paar dames aan bij de familie Fopma. ,,We praatten wat over koetjes en kalfjes. Op een gegeven moment vroegen ze of wij altijd in Franeker hadden gewoond. We vertelden dat we van Huins afkomstig waren, dat we nu zo’n dertig jaar in Franeker wonen. Toen zei een van die dames: ‘Dan kent u misschien Griet Hooisma ook wel?’ Ik was helemaal verbaasd en zei: ‘Ik ben Griet Hooisma, maar wie bent u dan?”

Buurmeisje van vroeger

Het bleek Mieke Hiemstra te zijn: ,,Dat was vroeger ons buurmeisje, die woonde aan het einde van het pad. Onvoorstelbaar, ik had haar meer dan zeventig jaar niet gezien. Ze blijkt vlakbij te wonen, in Goslingastate. We komen vast vaker bij elkaar, want we waren nog lang niet uitgepraat. We hebben al even telefonisch contact gehad.”

Griet Fopma is erg blij met het contact: ,,We hebben het hier goed, maar het is erg stil. De bewoners hebben weinig contact met elkaar en op de zesde verdieping zie je niemand langs lopen. Het uitzicht is wel prachtig, we kunnen de zeedijk zien. Gelukkig komen onze dochters en zoon en hun aanhang, de vijf kleinkinderen en de vijf achterkleinkinderen geregeld langs.”

(Tekst Suwarda Vis)