Anneke Binnema strijdt voor erkenning ziekte van Lyme

SINT ANNAPAROCHIE

Wie Anneke Binnema uit Sint Annaparochie tegen komt, ziet een vrolijke, knappe jonge vrouw die er gezond en blozend uit ziet.

Een jonge vrouw van 31 jaar die met plezier in de Hema in haar woonplaats werkt. Maar schijn bedriegt, want Binnema is al vijf jaar chronisch ziek. Ze strijdt tegen de ziekte van Lyme en voor erkenning en begrip van haar ziekte. Op zaterdag 14 april doet een aantal van haar vrienden familieleden mee aan het fundraisingevenement Lopen voor Lyme. Dat vindt plaats in Henschotermeer. ,,Het is voor buitenstaanders moeilijk te begrijpe. Lyme is een ziekte die vele gezichten heeft. Bij iedere patiënt uit zich dat weer anders. Mijn klachten zijn geen dag gelijk, bij mij uit de ziekte zich onder andere met onvoorspelbare pijnklachten, krachtverlies, oorsuizen en ernstige vermoeidheid. Mijn werk en de pony’s waar ik voor zorg, zijn mijn drijfveer om door te gaan. Als ik een dag gewerkt heb, lig ik om half acht al op bed. Compleet op. Terwijl ik een jonge vrouw ben die net als anderen vol in het leven wil staan, uit wil gaan, wil bruisen.” Totdat Binnema vijf jaar geleden ziek werd, was ze een paardenmeisje. Ze ging vaak paardrijden, deed leuke dingen met vriendinnen, ging op stap zoals ieder ander. En toen ging het mis: ,,In 2011 had ik een kring op mijn been. De diagnose leek niet op de ziekte van Lyme. Ik heb ook geen teek of iets dergelijks gezien. In 2013 werd ik ziek, een griepje dacht ik. Het was in de periode dat er een griepgolf was, iedereen was ziek. Maar ik knapte niet op, ging naar de dokter en liet bloedprikken. Daar kwam niets uit. De klachten bleven en werden erger. Ik kon nauwelijks meer lopen, werken lukte niet meer. Ik kon de trap niet eens meer op, een jonge meid van 26 jaar.”

Zoektocht

Binnema voelde dat er meer aan de hand moest zijn en zocht verder. Ze kwam terecht bij artsen in Amersfoort en Maastricht. ,,Ondertussen herinnerde ik mij de kring op mijn been. Ik had zelf al Gegoogled op de klachten die ik had en mijn vermoedens werden bevestigd. Het was de ziekte van Lyme. Waarschijnlijk ben ik in 2011 al besmet geraakt.” Na lang zoeken kwam ze terecht bij een Duitse arts in Urmond, die volgens de Duitse en Amerikaanse richtlijnen werkt. Haar bloed werd opgestuurd naar Berlijn, waaruit kwam dat ze de chronische vorm van de ziekte van Lyme heeft. Hierop volgden twee zware jaren waarin ze ook niet kon werken. Na vele verschillende behandelingen knapte Binnema op tot het niveau waarop ze nu zit. Ze kan werken, maar dat kost haar naar eigen zeggen enorm veel kracht en inspanning. Een dagje uit met haar moeder of een vriendin kan, maar daarna komt de terugslag.

Pillen

Uitzicht op genezing is er, maar dat vraagt langdurige behandelingen. Het aanrecht van haar huis in Sint Annaparochie ligt vol met pillen. ,,Mensen begrijpen het vaak niet, want je ziet niets aan mij. Maar op goede dagen slik ik minstens dertig pillen per dag. Nu heb ik een terugslag door een verkoudheid en zit ik op ongeveer veertig pillen.” Binnema probeert de ziekte van alle kanten te bestrijden. ,,De Duitse, Belgische en Amerikaanse artsen pakken de ziekte heel anders aan dan de artsen in Nederland. Hier houden artsen zich nog steeds aan de verouderde richtlijnen als het gaat om de behandeling van de ziekte van Lyme. Na een korte kuur moeten patiënten genezen zijn. Daardoor is er voor chronische Lyme patiënten geen (h)erkenning, behandeling, vergoeding en hulp in Nederland. Internationale, gespecialiseerde artsen en onderzoekers boeken inmiddels succes met nieuwe richtlijnen voor de behandeling van chronische Lyme. Maar die worden in ons land nog niet geaccepteerd door de politiek, de wetenschap en de zorgverzekeraars.”

Arts

Ook bezoekt zij momenteel een arts in Amsterdam die met kruiden werkt en volgt zij in Leeuwarden een lichttherapie en is voeding erg belangrijk voor Binnema. ,,Ik eet glutenvrij, suikervrij en lactosevrij en drink heel veel water. Het is erg belangrijk een goede weerstand op te bouwen, je lichaam zo stabiel mogelijk te houden. De darmen moeten in evenwicht zijn. Dat in combinatie met de behandelingen zorgen ervoor dat ik nu weer redelijk kan functioneren.”

Zorgverzekeraar

Doordat de ziekte van Lyme in Nederland niet gezien wordt als een chronische ziekte, worden veel behandelingen niet vergoed door de zorgverzekeraar. De behandelingen hebben Binnema al (tien)duizenden euro's gekost. Langdurige vervolgbehandelingen in de komende jaren zullen nodig zijn om de stijgende lijn voort te zetten.

Lopen voor Lyme

In mei was Binnema in Carré bij de landelijke bijeenkomst voor mensen met hardnekkige Lyme. Daar is ze enthousiast geworden over de eerste editie van Lopen voor Lyme. Dat leek ook haar een goede manier om geld in te zamelen om de kosten te blijven kunnen financieren. Alleen op deze manier is het mogelijk om haar behandelingen voort te zetten. ,,De bijeenkomst in Carré was indrukwekkend. Er waren patiënten die alleen nog maar kunnen liggen. Dan ben ik blij dat ik nog een beetje kan functioneren.” Binnema heeft de afgelopen jaren vrienden verloren. ,,In het begin begrijpen ze nog dat je ziek bent, maar op een gegeven moment moet het over zijn. Je ziet het niet aan me dat ik ziek ben. Het verlies van vrienden heeft me erg pijn gedaan. Een kleine kring is over gebleven. Daar richt ik me nu op, zij zijn erg belangrijk voor mij.”

Onderzoek

Een deel van die vrienden en familie gaat deelnemen aan Lopen voor Lyme om geld in te zamelen voor verder onderzoek. ,,In Duitsland is een experimentele behandeling mogelijk waar goede resultaten mee worden geboekt. Die kost (tien)duizenden euro’s en wordt niet vergoed. Ik weet dat de ziekte chronisch is, maar ik hoop toch nog een stukje beter te worden. Weer eens paard te kunnen rijden, wat nu niet lukt. Een middagje met mijn moeder naar de stad zonder compleet afgedraaid te zijn. Dat zou al geweldig zijn.” Wie Anneke Binnema wil steunen, kan hier meer informatie vinden. (Tekst Suwarda Vis)

Auteur

admin