Column | Bloemenexplosie als geschenk

Franeker

Twee weken geleden hebben we Oesje Zegel uitgezwaaid met haar tentoonstelling ‘Oesje Zegel solo’.

Wat een fijne tentoonstelling en wat een enthousiaste bezoekers! Deze eerste solotentoonstelling van Oesje Zegels werk toonde een dwarsdoorsnede door haar veelzijdige oeuvre. Ze heeft zich gespecialiseerd in bloemstillevens, landschappen, zeegezichten en (kerk)interieurs. Haar schilderijen vallen op door een specifiek kleurgebruik, waardoor ze iets duisters of geheimzinnigs uitstralen. Oesje heeft bij haar landschappen een voorliefde voor winterse bosgezichten en dramatische luchten. En soms ook herkenbare landschappen, want een van de scholieren van de CSG Anna Maria van Schurman herkende een dijklandschap, omdat zij daar zelf woont. Je zou het werk van Oesje Zegel kunnen scharen onder dat van de Noordelijke Realisten, hoewel ze haar opleiding niet genoten heeft aan Academie Minerva, zoals zoveel van de kunstenaars die onder deze noemer vallen. Haar met impressionistische toets geschilderde schilderijen hebben altijd de waarneembare werkelijkheid als uitgangspunt. Zelfs het tentoongestelde ledikant was beschilderd met een impressionistisch winterlandschap. Toen we Oesje uitzwaaiden, gaf ze ons een afscheidscadeau. Een bloemenexplosie. Geen boeketje dus, maar een fors schilderij met een bloemstilleven in het zeer herkenbare kleurgebruik en de karakteristieke toets van de schilder. De roze-, rood- en paarstinten gloeien op het doek, met enkele blauwe bloemen als opvallende accenten in het schilderij. Te verbouwereerd om dankjewel te zeggen namen we het werk in ontvangst. Hierbij dus alsnog: Oesje bedankt. En het is ook slim, want wie schrijft die blijft, en wie schildert en haar werk aan een museum schenkt, blijft ook. Want musea, die bewaren immers.

Auteur

Cindy Houwen