‘Wist niet waar ik was en wat ging komen’

Statushouders zijn vluchtelingen, net als asielzoekers. Met één belangrijk verschil: statushouders hebben een (tijdelijke) verblijfsvergunning. In Waadhoeke wonen momenteel circa tweehonderd volwassen statushouders. Vrijwel allemaal hebben zij een ontwricht verleden in het land van herkomst, maar een toekomst in Nederland. Deze week het derde deel van een vierluik waarin u kennismaakt met een aantal statushouders uit onze gemeente en met professionals, vrijwilligers en instanties die deze bijzondere mensen begeleiden.

Het vliegtuig vertrok vanuit de Soedanese hoofdstad Khartoem. Aan boord Selam Habtegergisch Araya en haar zoontje van tweeënhalf jaar. Beiden ontvluchtten twee jaar geleden het dictatoriale, inhumane Eritrea. Selams man bleef achter, in de gevangenis. De inmiddels 29-jarige inwoonster van Sint Annaparochie kan zich de reis naar Nederland nauwelijks herinneren. “We landden op een vliegveld en moesten daar heel lang wachten. Ik wist niet waar ik was en wat ging komen. Mijn zoon miste zijn vader, ik mijn man. In hoofd en hart was hij bij ons.”

Inburgeringscursus

Nu volgt Selam drie dagdelen per week een inburgeringscursus om beter Nederlands te leren spreken en schrijven. Twee betrokken vrijwillige maatschappelijk begeleiders ondersteunen haar. Elke dinsdagochtend is Selam zelf vrijwilliger en helpt ze Marjan van der Heide, projectcoördinator van Steunpunt Vluchtelingen, tijdens het inloopspreekuur voor nieuwkomers in het Berltsumer dorpshuis ’t Heechhout.

“Selam is graag onder de mensen en heeft bovendien een enorm talent: ze kan prachtig borduren op de naaimachine. Zij is een van de nieuwkomers met wie we binnenkort een pop-upstore beginnen. Iedere deelnemer maakt een product uit het land van herkomst, waarna al dat bijzonders te koop zal zijn.”

Eerste stappen

Zodra een statushouder een woning heeft, komt Steunpunt Vluchtelingen in zicht. Een groot team van vrijwillige begeleiders, dat wordt aangestuurd door een professionele coördinator, ondersteunt nieuwkomers bij de eerste echte stappen in de samenleving. Van het aanmelden bij de huisarts en het regelen van een school voor de kinderen tot het zoeken van (vrijwilligers)werk en het bieden van juridische hulp bij gezinshereniging. Echt maatwerk, vindt Van der Heide.

“Op een creatieve manier proberen we iedere nieuwkomer het meest haalbare te bieden. Ook al beheerst iemand de Nederlandse taal nog niet goed, er zijn altijd mogelijkheden. Iedereen heeft talent. Nieuwkomers vooruithelpen is een positieve uitdaging. Daarbij moet integratie van beide kanten komen om succesvol te kunnen zijn: in Nederland geboren Nederlanders en nieuwkomers moeten elkaar ontmoeten op het midden van de brug.”

Na twee jaar zijn Selam, haar zoon en haar man herenigd en is voor hen een einde gekomen aan de verdrietigste periode. “Mijn zoontje ging dit najaar voor het eerst naar de basisschool. Op het schoolplein zag hij allemaal kinderen met papa’s. ‘Waar is mijn papa?’ vroeg hij. Een week later kregen we een telefoontje: papa is vrij en komt thuis, bij ons in Nederland. Zó gelukkig toen we dat hoorden. Mijn man was in Eritrea verpleegkundige en hoopt hier werk te vinden in de zorg, zelf wil ik in de horeca aan de slag. Allebei werken we graag met en voor mensen.”