Durk Osinga: 101 redenen om van stockcar te houden

SEXBIERUM Het jaar 2020 had voor Durk en Jantine Osinga een prachtig jubileumjaar moeten worden. Al vijfentwintig jaar staan ze met een kraam vol t-shirts, petten, miniaturen en nog veel meer artikelen bij de stockcarwedstrijden. De wedstrijden gingen echter niet door. Toch had dat ook een voordeel voor Durk. Het gaf hem de tijd het boek waar hij al twee jaar mee bezig was, af te maken.

Het is een fraai boek geworden wat het hart van menig stockcar-liefhebber sneller zal doen kloppen, vooral door de vele foto’s. Een boek met 101 onderwerpen en zo’n 1600 foto’s, allemaal van de hand van Osinga. De tekst en de lay-out verzorgde de Sexbierumer allemaal zelf. ‘101 redenen om van stockcar te houden’ is de titel van het boek: ,,Ik heb zo enorm veel foto’s, daar wilde ik wat mee doen. We geven ieder jaar een kalender uit, maar ik liep al een tijdje rond met het idee een boek te maken.’’

Osinga werd door een oom meegenomen naar een stockcarrace in Westergeest bij Kollum toen hij zes jaar was. Hij was meteen verkocht: ,,Sindsdien deed ik er alles aan om naar wedstrijden te kunnen. Eerst met familie, later op de fiets. Er waren toen heel veel races in die regio. Toen ik wat ouder was met een tienertoerkaart wat verder het land in en toen ik het rijbewijs had, reisde ik het hele land door.’’

Het liefst was Osinga zelf coureur geworden: ,,Maar dat was te duur. Je moet een auto aanschaffen, er aan sleutelen en ook de mogelijkheid hebben om hem te vervoeren en te stallen. Er komt heel wat bij kijken. Ik ben toen gaan fotograferen bij de wedstrijden. De foto’s die ik maakte, liet ik afdrukken en die verkocht ik dan bij de volgende race. Eerst met een kleine compacte camera, maar dat was niets. Er kwam een professionelere camera en ik kocht telelenzen. Zo begon ik met de handel bij wedstrijden.’’

Gezin

Durk Osinga trouwde met Jantine en al snel raakte zij ook besmet met het stockcarvirus en stonden ze samen in hun kraam. Twee keer misten ze een race, dat was toen de beide zonen Niels en Arjen geboren werden. Zij zijn nu 22 en 19 en gaan samen met hun ouders mee naar de wedstrijden, normaal gesproken 45 keer per jaar. Ook zij zijn inmiddels grote fans van de sport: ,,We hebben een bus met dubbele cabine, daar gaan we met zijn allen en met onze merchandise mee naar de wedstrijden. Niels heeft de belettering van de bus als eindexamenopdracht gedaan bij Visual waar hij nu ook werkt. Prachtig toch? Arjen maakt van hout prachtige dingen, samen maken ze bedrukkingen voor miniaturen die precies overeenkomen met de echte. Normaal verkopen we dat bij de wedstrijden, nu via de onlineshop www.go2fast.nl en via onze facebookpagina ASF Racing Merchandise. Buitenstaanders begrijpen het niet dat we er zo mee bezig zijn, maar wij vinden het alle vier prachtig, het verveelt ons nooit. Het is een prachtige hobby naast mijn werk in de pluimvee bij Van der Meer in Dronryp.’’

Foto-archief

In al die jaren heeft Osinga een enorm foto-archief opgebouwd. ,,Het is begonnen met analoge foto’s. Rolletjes schoot ik vol. Mijn vader heeft die foto’s allemaal gedigitaliseerd, een geweldige klus waar ik hem heel dankbaar voor ben. Een flink aantal van die foto’s kon ik nu in het boek gebruiken. Hoeveel foto’s ik heb? Geen idee, ik maak al snel zo’n 2000 foto’s per wedstrijd, 45 wedstrijden per jaar, al meer dan 25 jaar. Reken maar uit. We hebben veel meegemaakt al die jaren, hebben alle coureurs leren kennen. Hoogtepunt was toch wel dat Louw Wobbes uit Dronryp wereldkampioen werd in Baarlo. Voor het eerst dat een Fries wereldkampioen werd, dat was uniek. Dieptepunt was het dodelijk ongeluk van Piet Keijzer, overigens het enige dodelijke ongeluk wat we hebben meegemaakt in de stockcarraces.’’

,,De sport is vooral groot in Engeland en Nederland. We hebben al heel wat reizen naar Engeland gemaakt. Het zijn prachtige sociale evenementen. We hebben er veel mensen leren kennen, vrienden gemaakt.. We kennen alle coureurs en zij kennen ons. We hopen dat we volgend jaar weer zoals voorheen naar de wedstrijden kunnen, dan vieren we gewoon ons jubileum een jaar later. Zo’n jaar als dit is niks, ik kon mooi mijn boek afmaken zodat het voor Sinterklaas en kerst te koop zou zijn, maar liever gaan we lekker naar de wedstrijden!”

Suwarda Vis.