Siemie Wolberts: terug na een diep dal

FRANEKER Zangeres Siemie Wolberts uit Franeker stond vorig jaar op 5 en 6 juli te zingen tijdens Samenloop voor Hoop. Slechts een paar dagen later stond haar leven op zijn kop toen ze zelf de diagnose borstkanker kreeg. Wolberts ging de zware strijd aan en krabbelt er langzaam maar zeker weer bij op. Alleen dat spiegelbeeld, dat went maar niet.

Siemie Wolberts zag haar weelderige rode haardos verdwijnen. Er keerden kleine grijze krulletjes voor terug: ,,Het is zo vreemd. Als ik in de spiegel kijk, denk ik ‘dit ben ik niet’, op straat word ik ook niet meer herkend als ik door de stad fiets. Mensen kenden me niet anders dan met mijn grote bos rood haar. Of ik mijn haar weer rood ga verven? Ik denk het niet, dat ben ik niet meer.’’ Wolberts ging door een diep dal: ,,Dit had ik niet aan zien komen. Ik voelde me prima, was niet ziek. Ik maakte me ook helemaal geen zorgen toen ik voor borstonderzoek naar de bus ging, ik was er vast van overtuigd dat de uitslag goed zou zijn. Op 8 juli moest ik echter voor foto’s naar het ziekenhuis en toen bleek dat het fout was. Een agressieve vorm van borstkanker. Dan ga je de molen in. Twee operaties, vierentwintig bestralingen en zestien chemo’s volgden. Het was een diep dal, alles wat tegen kon zitten zat tegen, maar ik ben er weer! De laatste foto’s waren goed, alles zag er schoon uit.’’

,,Fysiek was ik een wrak, ik was veranderd van een vrouw die genoot van optredens voor grote groepen mensen in iemand die bijna niets kon. Na ongeveer een half jaar revalideren bij sportschool Het Want gaat het de goede kant weer op. Ik heb veel steun gehad aan Boudewijn de Vos, hij begeleidde me geweldig.’’ De komst van corona maakte het er aanvankelijk niet beter op: ,,Dat gaf een extra klap, ik was heel vatbaar en mocht een tijdlang geen bezoek ontvangen, terwijl ik daar juist zo naar uit keek. De verwerking komt in golven, de golven komen als je ze niet verwacht. Je gaat kopje onder maar komt weer boven. Op eigen kracht en met Gods hulp. Iets om heel dankbaar voor te zijn.’’

Op 20 juli vorig jaar trad Wolberts voor het laatst op voordat de behandelingen startten: ,,Dat was in Basta in Harlingen, een gezellig optreden voor een vol terras. Wel een raar gevoel, want ik wist dat ik ziek was en dat ik daarna een tijd uit de roulatie zou zijn. In december heb ik samen gezongen met mijn kleindochter Femke, bij club Smûk en Smout in De Rank. Smûk en Smout is een club voor mensen met een beperking, ze vieren daar altijd een groots kerstfeest. Wat was het bijzonder om samen met Femke, die toen zeven was, voor hen op te treden! Femke zingt al ongeveer vanaf haar vierde.

Siemie Wolberts straalt weer, het liefst zou ze ook weer stralen op het podium. Maar op een paar optredens na, is de agenda nog leeg. ,,Tja, bizar. Nu ben ik er weer en zou niets liever willen dan weer heerlijk optreden, zingen, mensen entertainen. Al voel ik wel dat ik het rustig aan weer op moet bouwen. Ik hoop er weer tegenaan te kunnen. Zingen maar ook sketches en voordrachten verzorgen op verzoek. In december staan er gelukkig een paar optredens in mijn agenda. Ik hoop dat er nog een paar bij komen. En ik kijk uit naar de toekomst, hoop dat we dan met zijn allen weer wat meer feest kunnen vieren en dat ik dan weer volop op kan treden, want zingen is mijn lust en mijn leven!.’’

Suwarda Vis.