Verrassend afscheid voor juf Petra van De Flambou

OOSTERBIERUM – Na meer dan 37 jaar voor de klas te hebben gestaan, zit het er nu op voor juf Petra Zwart van c.b.s. De Flambou in Oosterbierum. Donderdag nam zij afscheid van haar school waar ze achttien jaar lang les heeft gegeven. Het werd een heel bijzonder afscheid nu er door de corona-maatregelen geen receptie mogelijk was.

De lange carrière van Petra Zwart begon op 1 augustus 1973 in de Leeuwarder wijk Lekkumerend, waar Zwart kleuterleidster was Van 1992 tot 2000 bleef ze thuis na de geboorte van haar beide zonen waarna ze de draad weer oppakte. Vorige week nam ze afscheid, nu als leerkracht van de groepen 6, 7 en 8. Een carrière waarin ze de kleuterscholen samen met de lagere scholen basisscholen zag worden en waar het digitale tijdperk zijn intrede deed. Een loopbaan die eindigde met onverwacht vreemde corona-maanden.

,,Destijds ben ik begonnen als kleuterleidster, ik had de oude ‘kleuterkweek’ gedaan in Leeuwarden, koos bewust voor het werken met jonge kinderen. Toen ik klaar was met de opleiding, kreeg ik meteen een aanstelling bij de school waar ik stage had gelopen. Een drieklassige kleuterschool met veel nationaliteiten in de wijk Lekkumerend in Leeuwarden. Een mooie tijd, het was een arme wijk maar als ik op huisbezoek kwam, stond vaak de tafel vol eten klaar. Na een aantal jaren werd ik daar hoofdleidster. In 1985 gingen kleuterscholen en lagere scholen samen. Onze school ging integreren met de Prins Bernhardschool. De hoofdmeester van de lagere school werd directeur, de hoofdleidster van de kleuterschool werd adjunct-directeur. Dat lag me niet zo, zet mij maar lekker voor een groep, daar ben ik op mijn best. Het was een lastige tijd, voor mijn gevoel werd er nogal neergekeken op de kleuterleidsters. We voelden ons niet direct geaccepteerd in het team.’’

Van kleuters naar bovenbouw

Toen Zwart terugkeerde in het onderwijs toen haar kinderen wat groter werden, was er geen plaats voor haar als kleuterleidster. ,,Na een periode van invalwerk was er hier voor mij een plekje voor groep 6, 7 en 8. Dat zag ik aanvankelijk niet zitten, dat kon ik toch niet? Het moest erg wennen, ik moest me de stof eigen maken en hield in het begin erg vast aan de methoden waarmee gewerkt werd. Ook de leerlingen waren heel anders, veel mondiger dan een groep kleuters. Maar ook een mooie uitdaging, met deze groepen heb je hele andere gesprekken.’’

Het digibord deed zijn intrede, er kwamen computers in de klas. ,,Kinderen pikten dat snel op. Als ik ergens even niet uit kwam, hielpen ze me wel. ‘Juf moet daar even dat kruisje aan klikken’, zo ging het de laatste maanden ook toen we vanwege het coronavirus digitaal contact hadden met de kinderen. Als ik er even niet uit kwam, vroeg ik ze gewoon om hulp. Het was improviseren, maar het ging goed. Gelukkig hebben we een kleine school en hebben we niet ieder jaar een musical of een schoolkamp, die stonden dit jaar beide niet op de planning. Het waren bijzondere laatste maanden, zo had ik me mijn laatste jaar niet voorgesteld. Door het vertrek van een andere leerkracht werkte ik het afgelopen jaar fulltime, met de steun van mijn LIO-stagiair Fenna is het een fijn jaar geworden. Nu maak ik plaats voor een jonge leerkracht die net klaar is met zijn opleiding.’’

 

Frontberichten

Ook het afscheid werd geen doorsnee afscheid. Collega Geartsje Anema: ,,Normaal hebben we een afscheidsreceptie met familieleden, collega’s, oud collega’s, ouders, en ga zo maar door. Dat kon nu niet. We zagen frontberichten op tv en kwamen op het idee om familieleden en collega’s te vragen een kort filmpje te maken. Het is een prachtig, ontroerend geheel geworden, er zijn filmpjes van haar man en zoons, van haar 92-jarige moeder, van collega’s en oud collega’s, de ICT-er van school heeft er een prachtige film van gemaakt. Iets waar ze nog vaak naar kan kijken en van kan genieten. Een ander afscheid, maar niet minder bijzonder.’’ Donderdag liep Petra Zwart door een erehaag van leerlingen voor het laatst de school binnen. ,,Maar als de nieuwe leerkracht vragen heeft, mag hij gerust een beroep op me doen.’’