Franeker karateka’s naar Japan

FRANEKER – Er breken spannende weken aan voor Kyan de Vries en Aron Visser. De twee leerlingen van groep 8 van De Korendrager reizen in april naar Japan waar ze deelnemen aan het wereldkampioenschap Kyokushin Karate op 18 en 19 april.

Het wereldkampioenschap valt precies in de Cito-week, maar de school toont begrip voor deze uitzonderlijke kans: ,,De jongens krijgen alle medewerking van hun school. Daar begrijpen ze dat dit een kans is die je misschien maar één keer in je leven krijgt.’’ Kyan en Aron mogen daarom de toets na terugkeer uit Japan maken. Voordat het zover is, hebben de beide jongens een druk individueel trainingsprogramma.

 

Kyokushin karate

Kyokushin is de hardste vorm van karate waarbij contact door slaan en schoppen is toegestaan, het is de enige volcontact soort. Kyoku betekent het uiterste. Dit betekent dat je het maximale uit elke situatie wil halen. Shin betekent de waarheid. Dit betekent dat je alleen met een ijzeren discipline en juiste mentaliteit dit kan bereiken. Een wedstrijd duurt maximaal twee minuten maar kan ook al eerder beslist zijn.

Aron wordt binnenkort twaalf, Kyan viert zijn twaalfde verjaardag in Japan. Beide jongens begonnen al jong met de sport. ,,Mijn oudere zus Kallysta zat al op kyokushin karate, ik ging vaak mee en vond het erg leuk. Eigenlijk mag je met zes jaar beginnen, maar ik mocht al met vijf jaar meedoen’’ vertelt Kyan. Aron: ,,Ik had de film Karate Kid gezien en vond karate helemaal geweldig. Ik zal toen al bij Kyan in de klas en had hem er wel eens over gehoord. Zo ben ik er ook bij gekomen. Ik ben begonnen toen ik zes was.’’

 

Trainen

De beide jongens trainen nu vier keer per week bij hun vereniging, sportclub F en F, op maandag in Franeker, op dinsdag in Harlingen en op vrijdag en zaterdag in Sneek. Daarnaast hebben ze allebei een individueel schema gekregen: ,,De begeleiding is erg goed. Kyan en Aron krijgen een gefaseerde training in aanloop naar Japan. Ze moeten werken aan hun zwakke punten. Conditie, kracht, kijken naar wat nog extra moet. Er gaan in totaal zes junioren mee en vier senioren. Daarnaast gaan er twee à drie begeleiders mee.’’ Vertellen de ouders. De beide jongens reizen zonder hun ouders naar Japan: ,,We hebben het volste vertrouwen in de organisatie. Het is allemaal zo goed geregeld, een prima draaiboek, alles wordt heel duidelijk uitgelegd, dat komt helemaal goed’’ vertelt de vader van Aron. Delphine de Vries, de moeder van Kyan, reist op eigen gelegenheid naar Japan: ,,Ik ga er wel naar toe, maar vlieg niet samen met het team. Dat staat de organisatie niet toe. Ik ga met een andere vlucht, volg een andere route. Het team vliegt naar Japan en moet dan nog een eind met de trein rijzen naar Shizuoka waar de wedstrijden plaats vinden.’’

 

Kostbaar

De jongens zijn al vaker naar het buitenland geweest: ,,Ik ben al eens eerste geworden in Litouwen’’ vertelt Aron, Kyan heeft meegedaan aan wedstrijden in onder andere Litouwen en Kroatië en werd vorig jaar derde in Hongarije. ,,Er zijn weinig wedstrijden in Nederland, er is een toernooi in Sneek en nog een in Zoetermeer. Maar de meeste wedstrijden zijn in het buitenland.’’

Een kostbare zaak, zo zijn de ouders ook van mening: ,,De reis naar en het verblijf in Japan moeten we ook zelf betalen. De jongens hebben een persoonlijk sponsordoel. Ze moeten zelf sponsoren binnen halen.’’ Beide jongens hebben een website gemaakt om sponsoren voor zich te winnen. De site van Aron is https://www.doneeractie.nl/actie/41100 , die van Kyan is https://kyan-naar-japan.webnode.nl/

 

Honderd procent

Er wordt honderd procent inzet van de jongens verwacht, dat betekent dat ze er veel voor moeten doen en ook het nodige moeten laten: ,,We doen niet meer mee aan schoolschaatsen en aan de clubkampioenschappen. We moeten uitkijken voor blessures.’’ Moeder Delphine: ,,Er is veel discipline voor nodig, ‘geen zin’ kan niet, ze moeten er vol gas tegenaan. Maar dat hebben ze er voor over, misschien beleven ze dit nooit weer. Hoe komt het als ze volgend jaar op het voortgezet onderwijs zitten?’’

Wat er zo leuk aan de sport is? Aron: ,,Het sparren vind ik het leukste.’’ Kyan: ,,De trainingskampen zijn ook heel leuk.’’ Beide jongens moeten ook wel tegen elkaar vechten, ze zijn aan elkaar gewaagd en winnen ongeveer even vaak. In Japan zullen ze niet tegen elkaar in actie komen.