Bertus Sikkema: ‘Ik stop op myn 75e, mar net ien leaut my mear’

MENAAM - Metselaar Bertus Sikkema is nu 74 en zegt tegen iedereen die het wil weten dat hij over een jaar stopt. Lachend: ,,Mar net ien leaut my mear, want ik sis dat al jierren.’’

De medewerkster van de Kamer van Koophandel had het nog niet eerder meegemaakt: iemand die op z’n 67ste zijn slapende bedrijf weer nieuw leven inblaast. Wat dat betreft is de Menamer Bertus Sikkema een uniek geval. En misschien is hij dat wel in meer opzichten.

Sikkema begon zijn ‘arbeidzame leven’ op z’n veertiende. Hij werkte tot z’n 23ste onder meer bij de Condens en mooi wat jaartjes bij het loonbedrijf. ,,Ik haw ek noch in skoftke fearn, mar it wurk by it leanbedriuw die ik graach. Simmers hiel lange dagen, ‘s winters faak yn de Onderbrekeing sa’t dat hjitte. Dan wie der niks te dwaan.’’

Hij zat eind jaren zestig ook thuis toen een kennis hem benaderde of hij kon helpen als opperman in de bouw. Specie maken, stenen sjouwen, dat werk. ,,No, dat stie my wol oan. Ik woe graach wat dwaan en hoegde doe mar 48 oeren te wurkjen. Folle minder as by it leanbedriuw no’’, zegt hij grijnzend.

Handige donder

Het salaris was niet echt royaal, 135 gulden, maar ging al vrij snel met 25 omhoog toen duidelijk werd dat Sikkema een handige donder was die hield van aanpakken.

,,Ik wie ek nijsgjirrich en woe graach wat leare. Sa bin ik der ynrôle, mitselje, timmerje, foegje, sa stiekemwei haw ik alle binnen- en bûtenwurk wol leard wat je yn de bou kinne moatte. Ik haw sûnt dy tiid noait mear yn in útkearing sitten, der wie altyd wol wurk.’’

Hij was tot de grote crisis in de jaren tachtig in loondienst bij bouwbedrijven. Ook bij zijn toenmalige werkgever kwam de klad erin. ,,De rentes rûnen doe op nei 12, 13 persint. Dat koe gjin minske opbringe. In bulte huzen kamen te keap te stean en yn ‘e bou wie it ek muizen. Ik koe wol bliuwe, mar haw doe besletten om foar mysels te begjinnen.’’

Sinds die tijd werkt hij zonder onderbreking voor een aantal vaste opdrachtgevers zoals Brouwer in Sint Annaparochie, Zijlstra in Berltsum en Van Marrum in Franeker. ,,As je knap wurk leverje, dan belje se dy wol wer op.’’

Fit en gezond als hij is, kwam er zo’n zeven jaar geleden toch een kink in de kabel. Een nieuwe heup. Zijn bedrijf kwam even stil te liggen, ,,Mar ik bin der mar in pear moanne útwest. Se bellen wer, hoefier’t ik wie, dat doe bin ik wer nei de KvK west en ha my wer ynskriuwe litten. Se seagen der dêr raar fan op, mar der moat wol wat gebeure no!’’

Jonge garde

Sikkema zit nu vooral in het renovatiewerk wat hij uitvoert via Siegersma Gevelrenovatie in Berltsum. Metselen, voegen vervangen, zodat een muur er weer tip top uitziet. Het werk op de steigers gaat hem nog prima af en de concurrentie met de jeugd gaat hij met een glimlach aan. Dêr sit ik net oer yn!’’

Als hij niet aan het werk is maakt hij graag mooie buitenlandse reisjes met z’n partner in de camper, drinkt hij graag ‘in pilske freedtemiddei op ‘e saak’ of thuis in de tot bar verbouwde garage. Vorige week werd daar met het plaatsen van de bar de laatste hand aan gelegd. ,,It is hielendal yn de sfear fan de jierren 60: mei in grutte kuolkast, reclame fan Coca Cola en fansels Elvis oan de muorre. En mear fan dy dingen. Dy hawwe jierrenlang op solder lein, mar hawwe no wer in moai plakje. Sjoch, dizze wandelstokken, dy binne al aardich âld. Ast’ it dopke der ôf draaist, sit der in gleske yn. As ik aanst mei dy stok rinne moat, moat der al in borreltsje mei no. Mar hjir sitte we dan sneons graach efkes mei freonen en kunde. Noflik juh.’’

Hij werkt niet meer 48 uur in de week, maar ‘slechts’ vier dagen. ,,Ik haw it gelok dat ik noch sa sûn bin en it dwaan kin, ik haw der ek nocht oan en it wurk is der wol. Ik besjoch it jier foar jier. Takom jier foar it lêst, tink ik.’’

Tekst: Uultsje Talsma