Een laatste boks, een knuffel

Mijn journalistieke voorbeeld, Frénk van der Linden, schreef weer een prachtig verhaal. Nu over Hans Spekman – u weet wel, die straatvechter van de PvdA in zijn rode trui – en zijn doodzieke vrouw Muriël.

Muriël, nog maar vijftig, gaf les aan kinderen van twaalf, dertien jaar. Toen ze de klas vertelde dat ze zich niet goed voelde en naar huis ging, riep een leerling: ,,Juf! Valt u uit? Joepie!”

Nadat ze had gehoord dat ze ongeneeslijk ziek was, ging ze naar de klas om het te vertellen. Ze wilde het goed afsluiten met de kinderen. Met een laatste boks, een knuffel, zoals ze dat altijd deed. Maar vooral ook om dat jongetje. Ze wilde niet dat hij later last zou krijgen van de vreugdeuitroep. Dat dat het laatste zou zijn wat hij tegen haar had gezegd.

De dood voor ogen, maar honderd procent betrokken bij het leven van een jongetje.