STILeven

Hij woont zijn hele leven al in het dorp. Ik heb hem nog zien voetballen. Een fanatieke verdediger. Nu loopt hij aarzelend – over het midden van de weg.

Dat deed mijn vader ook. Die wandelde graag en nam zijn rechtmatige deel van de weg. Zeker een meter. Bij auto's in het gras gaan staan? No way. Auto's weken uit, hij niet. Hij sprak nooit over “mijn vaderland,” want mijn vader had geen land, maar de weg, die was ook van hem. En misschien omdat hij zo zelfbewust liep, viel hij op en is hij nooit aangereden.

Maar deze man loopt onzeker. “Witto jo ek wêr 't it âldereinhûs is?” vraagt hij. Ik wijs hem de weg naar het zorgcentrum. Misschien moet hij verderop nog eens vragen. Dat is het mooie aan een dorp. Je kunt er niet verdwalen. Ook als je jezelf bent verloren, vindt een ander je wel.