,,Ik ga vaak voor de praktische oplossing”

FRANEKER

Nabij besturen is een speerpunt van Waadhoeke. De gemeenteraad heeft inwonersbetrokkenheid hoog in het vaandel staan. Waarbij kernwaarden als zelfredzaam, actief en betrokken gelden als leidraad. Wij willen graag elke week een raadslid aan u voorstellen. Deze week: Kees Arendz van Gemeentebelangen.

1. Vertel eerst eens kort iets persoonlijks over jezelf.

Ik ben geboren op Jeth, een gehucht bij Britswert, op 15 april 1956. Toen nog gelegen in de gemeente Baarderadeel. Na mijn lagereschooltijd in Wiuwert (dorp van de mummies) volgde ik middelbaar onderwijs in Leeuwarden. Al vlot wist ik dat een baan bij de politie voor mij de ultieme uitdaging betekende. Na de politieschool in Limburg werd ik in Dronryp geplaatst. Het is nog steeds mijn woonplaats. Ik trouwde met Annie Wardenier en wij kregen twee kinderen, Arend en Ilse. Inmiddels zijn er ook partners en twee kleinkinderen die ons omringen. Erg waardevol. Juist vorige week verbleven wij een weekje met elkaar op Ameland en was het volop genieten. Niet alleen van het schitterende weer maar ook van elkaar...

Deel uitmaken van het verenigingsleven in een leefgemeenschap betekent veel voor mij. Met veel plezier voetbalde ik meer dan 40 jaar als linksback voor v.v. Dronrijp. En dat je dan ook jaren als bestuurslid actief bent, vind ik een logische stap. Dat gold trouwens ook voor de kaatssport en het zijn van commissielid voor de K.N.K.B.

2. Wat wil je graag realiseren voor Waadhoeke?

In 2014 kwam ik voor de eerste keer in de gemeenteraad van Menameradiel. Voor Gemeentebelangen, de partij die mij als een jas past. Het was ook meteen de laatste raadsperiode van Menameradiel want iedereen kent de herindelingsgeschiedenis.

Ik heb dan ook geen moment getwijfeld om mij als raadslid voor Waadhoeke beschikbaar te stellen. En dat is dankzij de kiezers gelukt. Meteen vanaf 1 januari j.l. is de raad volop aan de slag gegaan. En er moet nog veel gebeuren, zoals tal van harmonisaties en het realiseren van een eigen sociale dienst voor Waadhoeke. Ik vind het belangrijk dat alle inwoners van Waadhoeke binnen afzienbare tijd het gevoel krijgen dat de goede zaken van de voormalige gemeenten nog steeds blijken te bestaan. En dat ze gaan zeggen: “It koe wol minder mei Waadhoeke”.

3. De raad wil de inwoners meer als gesprekspartner zien en via de kernteams bij zaken betrekken of zelfs consulteren. Wat vind je van die ontwikkeling?

De vroegere gemeenten kenden al de commissievergaderingen. Maar de twee kernteams, Samenleving en Omgeving van Waadhoeke, gaan inhoudelijk verder dan de commissies. Betrokkenen zoals inwoners, verenigingen, bedrijven en organisaties kunnen volop aan het debat gaan deelnemen. Ook de inhoudelijke voorlichting komt beter tot zijn recht. Het kernteam kan ook op locatie in Waadhoeke gaan vergaderen. En dat allemaal om de besluitvorming in de gemeenteraad nog secuurder te laten plaatsvinden. Ik juich deze manier van werken toe want Gemeentebelangen vindt dat alle inwoners van Waadhoeke maximaal bij de besluitvorming betrokken moeten worden. In het presidium van Waadhoeke, waarvan ik de voorzitter mag zijn, komen alle onderwerpen die zich lenen voor een van beide kernteams, aan de orde. Om vervolgens op agenda van het kernteam geplaatst te worden.

4. Welke onderwerpen liggen je na aan het hart en kunnen inwoners je op aanspreken?

Ik durf wel te zeggen dat mijn interesse voor onderwerpen breed is. Het nieuws in binnen en buitenland volg ik op de voet. Dat heeft waarschijnlijk ook te maken met mijn functie als teamleider eergerelateerd geweld en discriminatie bij de politie in Noord-Nederland. Inwoners van Waadhoeke willen volgens mij plezierig wonen, werken en zich tussen de bedrijven door vooral vermaken. Zonder gedoe en al te veel regelzucht van de overheid. Ik ga dan ook vaak voor de praktische oplossing. Als ik dan toch een paar onderwerpen moet noemen dan zijn dat veiligheid, toerisme en woongenot waarop inwoners mij altijd kunnen aanspreken.

5. Wat is het mooiste wat je ooit hebt gedaan? Prive of zakelijk?

Dan springt zonder twijfel mijn bijdrage aan het Rwanda Tribunaal er uit. Ik werkte namelijk tussen 1996 en 1998 als investigator/rechercheur in Afrika. In 1994 vond in Rwanda een ongekende genocide plaats. Duizenden Tutsi families en gematigde Hutu mensen werden uitgeroeid. Ik heb in VN verband en samen met internationale collega’s veel veldonderzoek gedaan. Ook in andere Afrikaanse landen want de daders vluchtten na de oorlog uit Rwanda. Ik ben er wel trots op dat wij erin zijn geslaagd om veel kopstukken uiteindelijk te arresteren. Velen zijn veroordeeld tot zeer lange gevangenisstraffen. In die periode bleef mijn vrouw Annie samen met onze twee kinderen in Dronryp achter. Ze hebben zich prima kunnen redden.

Het avontuur in Afrika heeft mij wel verder gevormd en aan het denken gezet. Ik nuanceer en relativeer meer dan voor mijn Afrika-ervaring. Als je nu kijkt naar onderwerpen die in Waadhoeke actueel zijn zoals arbeidsmigranten, vluchtelingen en statushouders dan maak ik mij wel zorgen over de toenemende polarisatie. Mensen mogen soms best ergens even niets van vinden. Dat uitgesprokene, ergens expliciet voor of tegen zijn, stoort mij soms wel.


Auteur