Klazina Veenstra en Annie Gerritsen ruim veertig jaar zwemvriendinnen

Franeker

Het begon allemaal een dikke halve eeuw geleden, toen Klazina Veenstra met haar gezin in de Van Swindenstraat kwam wonen. Annie Gerritsen woonde daar toen al met haar gezin.

Annie zag Klazina op straat: ,,Die ken ik, dacht ik, haar heb ik eerder gezien, maar waar? Ik heb haar toen aangesproken. Bleek dat ze bij mijn broer in de bakkerij had geholpen, in Ureterp. Ik heb haar daar één keer gezien.” Dat gesprek was het begin van een vriendschap die nog steeds voort duurt, het klikte tussen de beide vrouwen en ook de echtgenoten konden goed met elkaar opschieten. Beide gezinnen hadden jonge kinderen van dezelfde leeftijd. ,,We pasten bij elkaar op met de babyfoon. Die babyfoons waren met elkaar verbonden met een draad van het ene huis naar het andere, hoog over de weg” zegt Veenstra. De vrouwen deden veel samen en toen ze iedere week samen naar de verrichtingen van hun jongste kinderen zaten te kijken, besloten Veenstra en Gerritsen zelf ook te gaan zwemmen. ,,We waren op vakantie in Duitsland geweest, aan de Biggesee. Mijn man en kinderen waren zo lekker in het meer aan het zwemmen. Ik zat aan de kant, kon niet zwemmen. Toen heb ik besloten dat dat anders moest”, zegt Veenstra. Haar vriendin kon al een beetje zwemmen. ,,Ik woonde in Hommerts-Jutrijp en had in Sneek al een beetje leren zwemmen.” Samen gingen ze op zwemles, eerst nog in het openlucht bad aan de Jan Stapertlaan. ,,Iedere donderdag om half acht. Daar waren van die open kleedhokjes, daar tochtte het aan alle kanten. Helemaal verkleumd waren we dan, dan draafden we naar het bad, gauw erin, de vingers wit van de kou. In de winter was het bad ook open, dan kwam er een kap overheen zoals je wel op tennisbanen ziet, zo’n ballon.”

Diploma

In 1980 zwommen de beide vriendinnen af: ,,Toen haalden we ons zwemdiploma, twee volwassen vrouwen tussen allemaal kinderen.” De kinderen vlogen uit, de familie Veenstra verhuisde een paar keer, maar de vriendschap en het wekelijkse zwemuurtje bleven. Nu zwemmen Veenstra en Gerritsen al ruim veertig jaar iedere week hun baantjes. Niet meer in het openluchtbad, maar in het lekker verwarmde Bloemketerp. ,,Toen de eerste paal werd geslagen, ben ik even gaan kijken. Nu zwemmen we er elke week. We zwemmen een uur aan één stuk door, we stoppen niet. Wel kletsen we de hele tijd tijdens het zwemmen. Een uur en daarna drinken we een kopje koffie”, aldus Veenstra (bijna 80) en Gerritsen (77). ,,Nu niet meer om 7.30, maar om 8.00 uur. Dan is het wat minder druk hier naar toe.”

‘Bloemketerp moet blijven’

In de periode dat het bad aan de Jan Stapertlaan al dicht was en Bloemketerp nog niet open, zwommen de dames in Sint Annaparochie. Overslaan was er niet bij. ,,We gingen met mensen die we van het zwemmen kenden naar Sint Annaparochie, met de auto. Om beurten rijden. We moesten zwemmen.” Nog iedere week genieten Veenstra en Gerritsen van het zwemmen. ,,Het is hier heerlijk en de badjuffen Monique Seerden en Griet Steensma zijn schatten. Zo geduldig, Griet heeft mij het zwemmen geleerd. Het zwembad moet blijven. Het kan echt niet, Franeker zonder zwembad. We moeten er niet aan denken. Niet alleen voor onszelf, vooral ook voor de jeugd. Die moet toch leren zwemmen?”

Interviewtip

Heeft u zelf een leuk idee voor een interview? Dan kunt u contact met ons opnemen via redactie.frc@ndcmediagroep.nl en via 06-17 242 223. Interviews kunnen gaan over bijvoorbeeld (sport)verenigingen, een hobby of andere liefhebberijen. (Tekst Suwarda Vis)

Auteur

Jitze Hooghiemstra